Μαρία Κοσσυφίδου: Η φασκιά μας έχει δεμένες σφιχτά - pelop.gr


Μαρία Κοσσυφίδου: Η φασκιά μας έχει δεμένες σφιχτά

Η παράσταση «Η Φασκιά, η οποία αποδίδει θεατρικά την ομώνυμη ποιητική σύνθεση της Μαρίας Κοσσυφίδου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μετρονόμος» θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Ντάβαρη, στις 24-25-26-27-31 Οκτωβρίου και 1-2-3-14-15-16-17 Νοεμβρίου στο θέατρο Μηχανουργείο.

Σήμερα η Μαρία Κοσσυφίδου, μιλά στην «ΠτΔ» για τον ποιητικό και τον θεατρικό λόγο, τους ρόλους που καλείται να παίξει καθημερινά η γυναίκα κ.ά.

Φασκιά: Kομμάτι από ύφασμα σαν φαρδύς επίδεσμος με το οποίο άλλοτε τύλιγαν τα νεογέννητα. Γιατί φασκιά;

Ποιος έχει τη δύναμη να πετάξει τη φασκιά του; Οπως κάθε επίδεσμος, κουκουλώνει την πληγή με την πρόφαση της προστασίας. Η αλήθεια κρύβεται από κάτω της. Μεγαλώνοντας, παίρνει διάφορες μορφές. Αλλοτε γίνεται νυφικό, άλλοτε εσώρουχο και άλλοτε ζουρλομανδύας… Η φασκιά δένεται, άλλωστε, δεν φοριέται. Αυτό από μόνο του δείχνει τη σχέση της με το ανθρώπινο σώμα και κατ' επέκταση με τα συναισθήματα. Ακινητοποιούσε το βρέφος, μέχρι να αποφασίσει κάποιος άλλος, συνήθως η μητέρα, πως έπρεπε να λυθεί. Είναι ένα σύμβολο υποταγής στη θέληση των άλλων, αλλά και ένα άλλοθι για όσα δεν τολμάς…

Μέσα από τις φωτογραφίες βλέπουμε τις γυναίκες να ελευθερώνονται από τη φασκιά, να ενώνονται, να «σταυρώνονται», να παγιδεύονται. Τι συμβολίζει; Τι δύναμη έχει ένα κομμάτι ύφασμα;

Χαίρομαι που οι φωτογραφίες «μίλησαν» και είπαν ήδη τόσα. Πρέπει να πω ότι στις φωτογραφίες η φασκιά δεν είναι αξεσουάρ, είναι το μέσο για να περάσουν οι συμβολισμοί του κειμένου και του έργου. Οπως είπα και παραπάνω, ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας, αυτό το κομμάτι ύφασμα μεταμορφώνεται, μέχρι να καταλήξει να γίνει σημαία ελευθερίας. Μετά από μια αναμέτρηση με τα λάθη σου και τις συμβάσεις που δέχτηκες, κερδίζεις την αλήθεια. Πονάει αυτό, αλλά έτσι επιστρέφεις στον εαυτό σου.

Πώς είναι να αποδίδεται θεατρικά μια ποιητική σύνθεση; Eνας συμπυκνωμένος λόγος όπως είναι ο ποιητικός πού συναντιέται με το θέατρο;

Πράγματι, αυτό ήταν ένα στοίχημα. Να καταφέρουμε δηλαδή να αποδοθεί θεατρικά ένα ποιητικό κείμενο, χωρίς να είναι αναλόγιο. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να «σπάσει» ήταν ο ρυθμός του κειμένου, έτσι ώστε να μην απαγγέλλεται. Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γεράσιμος Ντάβαρης, εμβάθυνε πολύ στο κείμενο προτού ξεκινήσει. Είναι σαν να γύρισε ανάποδα ένα παγόβουνο. Εφερε στην επιφάνεια όλα τα μηνύματα, τους συμβολισμούς, τις εντάσεις και τις εικόνες που κρύβει ο συμπυκνωμένος, όπως είπατε, λόγος της ποίησης. «Η φασκιά» είναι μια ποιητική σύνθεση. Δεν έχει πλοκή, δεν είναι σενάριο. Εχει όμως ρόλους. Την κόρη και το κορίτσι, που κατά βάθος είναι ένα πρόσωπο. Η σκηνοθεσία του Γεράσιμου Ντάβαρη, η ερμηνεία της Διονυσίας Καραμπουρνιώτη και της Δήμητρας Κωνσταντίνου, οι φωτογραφίες μου και η μουσική του Γιώργου Βαρσαμάκη, συνομιλούν, αλληλοσυμπληρώνονται, πλέκονται και φανερώνουν όσα ο ποιητικός λόγος απλά υπονοεί. Ισως σε αυτήν την ερώτηση, βέβαια, ο καταλληλότερος για να απαντήσει θα ήταν ο Γεράσιμος, που το κατάφερε.

Η γυναίκα καθημερινά καλείται να παίξει πολλούς ρόλους. Πόσο «έξω» από αυτή είναι κάποιοι από τους ρόλους που της έχει δώσει η κοινωνία;

Το έξω και το μέσα είναι σχετικά. Εξαρτάται από το πόσο πιστή παραμένεις σε αυτό που ήθελες να γίνεις και όχι σε αυτό που σε έκαναν. Οσο αυτοί οι ρόλοι δεν καταργούν την ελευθερία σου να είσαι και σε καταδικάζουν να φαίνεσαι, σίγουρα είναι «έξω» από εσένα. Αν όμως τους διαλέγεις εσύ και συντηρούν την αλήθεια σου, τότε δεν τους υποδύεσαι. Δεν είναι, ωστόσο, εγωιστικό να βάζεις εσύ τα όρια μέχρι πού θα είσαι στη διάθεση όσων σε χρειάζονται. Ας μην ξεχνάμε πως πρώτα απ' όλα πρέπει να αναθρέφουμε τον εαυτό μας. Η συνέχεια ή το τέλος κρίνονται από το πόσο θα αγαπήσουμε αυτό που είμαστε και αυτό που κάνουμε.

Η λεγόμενη «χειραφέτηση της γυναίκας» ισχύει τελικά; Εχει καταφέρει μετά από τους αγώνες που έχει δώσει να αποκτήσει τη θέση που της αρμόζει;

Θεωρητικά ισχύει… Το πόσο και το πώς θα το διεκδικήσει η κάθε γυναίκα εξαρτάται από την κάθε περίπτωση. Βλέπετε, η φασκιά συχνά μας έχει δεμένες σφιχτά, κι ας μη φαίνεται…

Δύο γυναίκες επί σκηνής που αναμετρώνται μεταξύ τους και με τους εαυτούς τους. Μια κόρη και ένα κορίτσι. Ποιες είναι;

Οι δύο γυναίκες, τις οποίες πολύ δυναμικά ενσαρκώνουν η Διονυσία Καραμπουρνιώτη και η Δήμητρα Κωνσταντίνου, συμπυκνώνουν όλα τα πιθανά πρόσωπα μιας γυναίκας. Καταλήγουν να γίνονται ένα, από τη στιγμή που θα αποτινάξουν τους φόβους τους και τη σιωπή τους. Η κόρη προσφέρει και στερείται λόγω σχέσης με τους άλλους, το κορίτσι, που στην προκειμένη περίπτωση είναι μια πόρνη, λόγω φύσης. Και οι δύο κάποτε ονειρεύονταν να μπουν σε ένα παραμύθι… Εκεί που υπάρχει δικαιοσύνη στα όνειρα. Εύχομαι κάθε γυναίκα που θα παρακολουθήσει την παράσταση, να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό της σε όσα θα δει και θα ακούσει…

Γιατί επιλέξατε τώρα να μεταφέρετε στο θέατρο αυτό το κείμενο; Ποια ανάγκη υπήρξε;

Το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για το θέατρο. Είναι μια ποιητική σύνθεση που θα κυκλοφορήσει την εβδομάδα αυτή από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Ως βιβλίο, θα ακολουθήσει τη δική του πορεία… Ομως, μια τυχαία συνάντηση με τον Γεράσιμο Ντάβαρη, πριν από μερικούς μήνες, έμελλε να σηματοδοτήσει και την αρχή του ταξιδιού της παράστασης. Οι αναγνώστες θα γίνουν και θεατές. Ο Γεράσιμος σκεφτόταν την περίοδο που συναντηθήκαμε να κάνει μια σειρά παραστάσεων όπου θα ακουστεί λόγος για τη γυναίκα. Ηταν ευτυχής συγκυρία.

Λένε ότι μία φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Εσείς, έχετε και τις λέξεις και τη φωτογραφία. Πώς αλληλοσυμπληρώνονται;

Και η φωτογραφία λόγος είναι. Πάντα λέω πως γράφω όσα δεν μπορώ να φωτογραφίσω και φωτογραφίζω όσα δεν μπορώ να γράψω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είμαι πολύ τυχερή γιατί και έγραψα και φωτογράφισα για το ίδιο θέμα. Στην παράσταση αυτή, κάθε κομμάτι της είναι και μια ανάγνωση από την πλευρά του κάθε συντελεστή. Και στους συντελεστές βάζω και τις δύο φίλες που δέχτηκαν με προθυμία να με βοηθήσουν στη φωτογράφιση, την Αναστασία Ζαφειροπούλου και τη Μαρία Καραπατάκη. Δεν είναι μοντέλα, αλλά έβγαλαν μοναδικά και εκφραστικότατα στις φωτογραφίες τις δικές τους αναγνώσεις. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές της παράστασης αυτής και εύχομαι οι θεατές να διακρίνουν την αλήθεια μας...

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Πελοπόννησος Εκδοτική Α.Ε
ΜΑΙΖΩΝΟΣ 206, 26222 Πάτρα

Μετάβαση στο πλήρες site
Τηλ 1: 2610-312530
Τηλ 2: 2611-100395
Fax: 2610-312535
Email: pelop@pelop.gr
Εμπορικό τμήμα: emporiko@pelop.gr
Tμήμα Αγγελιών: aggelies@pelop.gr